D~Kaa
เอาฟิคสั้นมาลงเจิมส์บอร์ดหน่อย หุหุ
ฟิคเรื่องนี้จะไม่ใช่คำอธิบายให้เศร้ามาก
เพราะไม่อยากโดนบ่น หุหุ
เวลาอ่านฟังเพลง you are the one
ด้วยนะค่ะ เพื่อจะได้เข้ากะฟิคเราหน่อย
อ่ะ ไปอ่านกันเล๊ย

-----------------------------------------

เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวที่เพิ่งมาเยือน ผู้คนเดินสวนทางกันไปมาเต็มเมือง
ช่วงนี้ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่คนยิ้มแย้ม
มีความสุข ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับวันปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง
แต่คงไม่ใช่กับเค้า ..ลี ดงแฮ..

“ดงแฮ กินข้าวหน่อยสิ”
ลีทึกพี่ชายของดงแฮ เดินเข้ามาที่ห้องพร้อมข้าวเช้า

“ชั้นไม่อยากกิน”
ดงแฮตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไม่ได้นะ นายต้องกกิน สักนิดก็ยังดี อย่าดื้อสิ”

“หน้าหนาวมาแล้วสินะ เวลาของชั้นใหล้จะหมดลงทุกที
พี่.. ชั้นอยากออกไปข้างนอก”

“ดงแฮ นายยังไม่หายนะ”

“ชั้นอยากออกไป นะพี่ ยังงัยชั้นก็ไม่หายหรอก”

“แต่ ...”

“ให้ชั้นออกไปเถอะนะ”

“งั้นก็ตามใจ พี่ไปทำงานก่อนล่ะกัน”

“ครับ”

ลีทึกเดินออกจากห้องไป ดงแฮเดินไปที่หน้าต่าง เค้ามองออกไปข้างนอก
...หิมะสวยจัง เราไม่ได้ออกไปข้างนอกนานเท่าไหร่กันนะ...

“ข้างนอกหนาวจัง”
ดงแฮพูดกับตัวเอง ขณะที่เดินออกจากบ้าน

ตึง !!!

“ขอโทษครับ”
ดงแฮเดินออกจากบ้านไม่ทันได้มอง เลยเดินชนกับคนๆนึงเข้า

“ไม่เป็นรัยครับ”

“อ๊ะ…ของนายตกน่ะ”
ดงแฮเห็นพอดีว่าชายคนนั้นทำของตกไว้ เค้าจึงเก็บไปให้

“ขอบคุณครับ .. ผม คิม คิบอมครับ”
เค้าโค้งลง แนะนำตัว

“ลี ดงแฮ ครับ”

“เอ่อ .. ดงแฮ ไปกินอารัยอุ่นๆด้วยกันมั้ยครับ” (เอาแล้วงัย บอม)

“อื้ม ... “ (ด๊องน้อย ทำไมใจง่ายจังล่ะลูก)

ทั้ง 2 คนเดินไปที่ร้านกาแฟด้วยกัน

“รับอะไรดีค่ะ??”
พนักงานเดินมาที่โต๊ะ

“โกโก้ที่นึงครับ .. ดงแฮ เอาอะไร”
คิบอมถามหลังจากที่สั่งเสร็จ

“เอา..เอาโกโก้ล่ะกัน”

“เป็นโกโก้ 2 ที่นะค่ะ สักครู่ค่ะ”
แล้วพนักงานก็เดินไป

“ทำไมคิบอมถึงชวนชั้นมาล่ะ”
ดงแฮถามด้วยความสงสัย

“ห็ผมจะมาคนเดียวแหละตอนแรก แต่พอเจอดงแฮ แล้วเห็นว่า
ดงแฮก็มาคนเดียว ผมเลยชวนมาด้วยกันไง”
คิบอมตอบดงแฮพร้อมรอยยิ้ม (ที่น่ารัก) อันอบอุ่น

“ขอบคุณนะ” ดงแฮตอบแล้วยิ้มให้คิบอม

“โกโก้ได้แล้วค่ะ”

ทั้ง 2 คนนั่งกินโกโก้ไป คุยกันไป อย่างสนุกสนาน เค้าสนิทกันเร็วมาก

“ไปไหนกันต่อดีล่ะ” คิบอมพูดขึ้น

“ที่ไหนก็ได้”

“อื้ม .. งั้นเดี๋ยวผมจะพาดงแฮไปที่ๆนึง”
แล้วคิบอมก็พาดงแฮขึ้นรถเม เพื่อจะไปสถานที่แห่งนึง
ขณะที่อยุ่ในรถเม คิบอมไม่ได้สังเกตดงแฮเลย จนเมื่อถึงป้ายที่จะลง

“ดงแฮๆ ดงแฮ ตื่นๆๆ ถึงแล้วครับ ดงแฮ”
คิบอมสะกิดเรียกดงแฮ

“ดงแฮๆๆ เฮ้อ..ดงแฮ!!”
ภาพที่คิบอมเห็นคือ ดงแฮนอนอย่างไม่ได้สติ
หน้าซีด หายใจแรงผิดปกติ คิบอมรีบพยุงดงแฮลงรถ แล้วพาไปที่โรงพยาบาล

..นายอย่าเป็นอะไรไปนะ ดงแฮ..

“หมอ ดงแฮเป็นยังงัยบ้างครับ”
คิบอมรีบวิ่งไปถามหมอทันที ที่หมอเดินออกมาจาก

“อาการแย่มากเลยครับ ตอนนี้ขอให้อยู่ที่โรงพยาบาลก่อนนะครับ”
พูดจบหมอก็เดินออกไป
...นายต้องไม่เป็นอะไร ดงแฮ นายต้องไม่เป็นอะไร...

แก๊ก ~ คิบอมเดินเข้ามาในห้องที่ดงแฮพัก เค้าเดินเข้าไปหาดงแฮที่เตียง

“ดงแฮ”
คิบอมเรียกดงแฮ แต่ดงแฮกลับหันหน้าหนีคิบอมไป

“ออกไป ออกไปนะ ชั้นบอกให้ออกไป”
ดงแฮไล่ให้คิบอมออกไป

“ทำไมล่ะ ดงแฮ ให้ผมอยู่กับดงแฮนะ”

“ชั้นบอกให้ออกไป ชั้นไม่อยากให้นายเห็นชั้นให้สภาพนี้”

“ไม่.. ผมทิ้งดงแฮให้อยู่คนเดียวไม่ได้”
ดงแฮไม่ตอบอะไรกลับมาอีก คิบอมดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงดงแฮ
เค้าจับมือดงแฮไว้

“นอนสิดงแฮ นอนได้แล้ว ฝันดีนะครับ”

“นายก็...ฝันดีนะ”
ดงแฮหลับตาลงนอนหลับไป คิบอมยังคงจับมือดงแฮไว้ไม่ปล่อย
ก่อนที่จะฟุบหลับไป

ผ่านไป 2 อาทิตย์ที่ดงแฮต้องนอนที่โรงพยาลาบ
และมีคิบอมที่คอยดูแลตลอดเวลา ไม่ห่างไปไหน

“ดงแฮผมมีข่าวดีจะบอก ฟังนะ วันนี้หมอให้ดงแฮออกโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ”
คิบอมพูดด้วยความดีใจ คนฟังก็ดีใจไม่น้อย

“ผมออกไปซื้อน้ำแปปนึงนะ ดงแฮจะเอาอะไรมั้ย ข้างๆนี้มีซุปเปอร์อยู่”

“ไม่เอาหรอก”
คิบอมรีบเดินไปที่ซุปเปอร์ พอกลับเข้ามา
คิบอมก็เห็นว่า ดงแฮกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่

“กลับมาแล้ว ~ ดงแฮเขียนอะไรอยู่ครับ??”

“เอ่อ..ป่าว ไม่มีอะไร”

“เก็บของกันเถอะ ผมจะพาดงแฮไปที่ๆนึงนะ”

--------------------------------------------------------------

“ใกล้ถึงแล้ว ดงแฮเห็นบ้านหลังนั้นมั้ย ที่นั้นแหละ”
คิบอมพาดงแฮมาที่บ้านเล็กๆหลังนึงที่อยุ่ที่ติดกับทะเล
หน้าบ้านมีต้นไมใหญ่ ใต้ต้นไม้ต้นนั้นมีชิงช้าอยู่

“เย้~ถึงแล้ว ดงแฮเอากระเป๋ามาสิ เดี๋ยวผมเอาเข้าไปไว้ในบ้านให้ ดงแฮรออยู่นี้ก่อนนะ”
ดงแฮยื่นกระเป๋าให้คิบอม แล้วเดินมานั่งที่ชิงช้า มองออกไปที่ท้องฟ้า
...ถ้าหน้าหนาวนี้หมดไปแล้ว เราก็คง...

ไม่นานนักคิบอมก็เดินมานั่งลงข้างๆดงแฮ

“ดงแฮ ดงแฮว่าต้นไม้ต้นนี้มีใบกี่ใบ”

“จะไปรู้เรอะ .. หรือนายรู้ล่ะ”

“ผมก็ไม่รู้หรอก แต่ดูใบมันมากกว่าเดิมนะ มากกว่าตอนก่อนที่ดงแฮจะมา”

“ชั้นไม่ใช่ปุ๋ยนะ คิบอม”

คิบอมเงียบไปพักนึงก่อนจะพูดบางอย่างขึ้นมา

“ดงแฮ ผมรักดงแฮ”
ดงแฮก้มหน้าลง (ก็เขินอ่า)

“คิบอม นายเชื่อเรื่องโชคชะตามั้ย?”

“ทำไมอยู่ๆ ถามอย่างนี้ล่ะ”

“ชั้นก็ไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้หรอกนะ จนชั้นได้เจอนาย
นึกดีๆสิคิบอม บนโลกนี้มีกี่ประเทศ มีกี่เมือง
มีคนอยู่เยอะแยะไปหมดทุกที่ แต่เรากลับได้เจอกัน”

“เพราะโชคชะตาขีดไว้ให้เราได้เจอกันสินะ”
คิบอมพูดขึ้นเมื่อได้ฟังดงแฮ

“คิบอม ชั้นว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่ชั้นจะต้องบอกนาย”
คิบอมหันมามองดงแฮ

“พอหมดหน้าหนาว ชั้นก็ต้องตาย เวลาของชั้น มันใกล้จะหมดแล้ว”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ เดี๋ยวก็จูบสะเลยนิ” (จูบเลย เดี๋ยวทำไมอ่า)

“คิบอม ชั้นขอโทษที่ชั้นไม่ได้บอกนายตั้งแต่แรก ขอโทษที่ทำให้นายต้องลำบากนะ”

ดงแฮพูดจบคิบอมก็ดึงดงแฮเข้ามากอด

“ดงแฮ งั้นเราก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุดดีมั้ย
ผมจะอยู่ข้างดงแฮเอง ผมจะไม่ทิ้งดงแฮไปไหนเลย ผมสัญญา”

“ผมรักดงแฮ”

“ชั้น...ชั้นก็รักนาย คิบอม”

“ดงแฮ ไม่เอานะ ไม่ร้องไห้สิครับ ผมไม่อยากเห็นดงแฮร้องไห้
ผมอยากเห็นดงแฮยิ้ม ผมอยากเห็นดงแฮมีความสุข”

“ชั้น..ชั้นขอโทษ ชั้นกลั้นน้ำตาไม่ได้แล้วจริงๆ”

...ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเลย...

-----หลายสวันผ่านไป----

“ดงแฮ หายไปไหนอ่า ดงแฮ ดงแฮครับ”
คิบอมตื่นขึ้นมา แต่กลับไม่เจอดงแฮ

“ดงแฮๆ ดงแฮ!!”
คิบอมเดินหาดงแฮทั่วบ้าน และแล้วก็เจอดงแฮ นั่งอยู่ที่ชิงช้า

“ดงแฮ ผมหาตั้งนาน ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ”

“คิบอม..ชั้..น ... ชั้น..”
ดงแฮยินขึ้น เดินเข้าไปหาคิบอม

“ดงแฮ นายเป็นอะไรไป”

“ชั้....น.......”

โครม !!!!

“ดงแฮ~!!!”
อยู่ๆร่างของดงแฮก็ล้อล้มบนพื้น คิบอมรีบพยุงดงแฮเข้าบ้าน
1 ชม. ผ่านไป ดงแฮก็ตื่นขึ้นมา

“คิ..บอ..ม”
ดงแฮเรียกคิบอมด้วยเสียงแผ่วเบา คิบอมรีบวิ่งเข้ามาหาดงแฮ และจับมือของดงแฮไว้

“มือนายอุ่นจังคิบอม อุ่นมากเลย”
ดงแฮกำมือคิบอมไว้แน่น ก่อนจะรงบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ลุกขึ้น

“คิบอ..ม ... ชั้นอยากออกไปนั่งที่ชิงช้ากับนาย”

“ไม่ได้นะ ดงแฮ”

“ไม่เอา คิบอม ขอร้องล่ะ ช่วยตามใจชั้รนเถอะนะ”

“งั้นก็ได้”
ถึงคิบอมจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่แต่ก็อดที่ตามใจดงแฮไม่ได้
คิบอมคอยพยุงดงแฮเดินออกมาที่ชิงช้าด้วยกัน

คิบอมกับดงแฮนั่งลงที่ชิงช้าด้วยกัน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า
คิบอมมองไปบนท้องฟ้าที่แดดกำลังส่อง ..หน้าร้อนมาแล้วสินะ..
คิบอมดึงดงแฮมากอดไว้ เพื่อไม่ให้ดงแฮเห็นน้ำตาลูกผู้ชายอย่างเค้า

“ดงแฮ ตอนปีใหม่ผมยังไม่ได้ของขวัญดงแฮเลย วันนี้ผมเตรียมของขวัญไว้ให้ดงแฮ”

“อะไรเหรอคิบอม”
ดงแฮถามด้วยเสียงเบาๆ เหมือนกับว่าไม่มีแรงพอจะพูดอีกแล้ว

“ผมจะร้องเพลงๆนึงให้ดงแฮ เพลงนี้เป็นเพลงสำหรับดงแฮคนเดียวเท่านั้น ฟังนะครับ”

“อื้ม ...”
ดงแฮตอบเบาๆ

“....You are the one
오직 너만이 내 사랑
You are the sun
따스히 감싸 온 미소
You are my love
또 나 역시 그대만의 오직 단 한사람
언제까지나 곁에 있어요 ….”

ตอนนี้ดงแฮกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
น้ำตาของดงแฮค่อยๆไหลออกมา ดงแฮกอดคิบอมไว้แน่น

“คิบอม .. ชั้นรักนา..ย”

“ผมก็รักดงแฮ”

มือดงแฮที่กอดคิบอมไว้แน่นค่อยๆคลายออก และเลื่อนลงมาอย่าช้าๆ
คิบอมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เค้ากอดดงแฮไว้แน่น
น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมา

“ดงแฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~
ดงแฮ อึก... ดงแฮ ... ผมรักดงแฮ...อึก”

“ทำไม ทำไมๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไม อึก... ดงแฮ...”

ในขณะนั้นเอง คิบอมก็เหลือบไปเห็นสมุดเล่มโตวางอยู่ใต้ต้นไม้
เค้าเดินไปหยิบมันขึ้นมา เป็นไดอารี่สีขาว
เปียกไปด้วยหิมะที่โดนแสงแดดแล้วละลาย
และยังเปียกไปด้วยน้ำตาของคนเขียนและคนที่กำลังอ่าน

..........................................................
............................................
...............................
...................
............

ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ชั้นได้เจอกับคิบอม
ขอบคุณนะคิบอมที่ทำให้ชั้นไม่เหงา
ถึงชั้นจะตายไปตอนนี้ ชั้นก็ดีใจ ที่ครั้งนึงได้รักกับนาย
ได้อยู่ข้างๆนาย ขอบคุณสำหรับความรักที่ยิ่งใหญ่นะครับ คิบอม
ชั้นคงจะรักนายไปตลอด ถึงแม้ชั้นตายไปแล้ว
ความรักของชั้นก็ยังอยู่กับนายเสมอนะ
มันจะเป็นของนายคนเดียวตลอดไป
ถึงโชคชะตาจะใจร้ายกับเรา
ที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน
ถึงจะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ แต่มันกลับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของชั้น
ที่ได้เจอกับคนแสนดีอย่างคิบอม
ต่อไปก็ขอให้คิบอมมีความสุขมากๆนะ
คิดถึงชั้นบ้างรู้มั้ย?
ชั้นจะคอยมองนายจากบนท้องฟ้านะ คิบอม สุดที่รักของชั้น

..............................................................

หมึกในไดอารี่ค่อยๆเลือนหายไป เพราะน้ำตาของคนอ่าน
ที่ไหลไม่หยุด คิบอมเดินมาที่ชิงช้าอีกครั้ง
แล้วโอบกอดดงแฮไว้ ถึงแม้ว่าร่างที่เค้ากอดอยู่นั้นจะไม่ตอบกลับมาเลย

“ดงแฮ อึก ดงแ..ฮ ... คนดีของผม”

คิบอมอุ้มร่างดงแฮเข้าไปในบ้าน ก่อนจะเดินไปเปิดเพลง You are the One
เพลงดังขึ้น ทำให้น้ำตาของคิบอมเอ่อไหลออกมา
เค้าเดินไปที่ร่างของดงแฮ

“ดงแฮ ผมรักดงแฮนะ ผมเคยสัญญาไว้ว่าผมจะอยู่กับดงแฮตลอดไป
ผมไม่เคยลืมสัญญานั้นเลย ผมจะทำตามสัญญานะ”

พูดจบคิบอมก็ลุกเดินไปที่ห้องครัว หยิบยาขวดนึงมาพร้อมกับน้ำ 1 แก้ว
แล้วเค้าก็เดินกลับมาหาดงแฮอีกครั้ง ก่อนที่จะกินยาไปกำมือนึง
น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เค้ากลืนยาทั้งหมดลงไป แล้วเดินเข้ามากอดดงแฮ

“ผมจะไม่ทิ้งดงแฮ .. เราจะรักกันตลอดไป...”

สิ้นเสียงคิบอมก็หลับตาลง เพลงยังคงดังอยู่เหมือนเดิม
และก็คงจะดังอยู่อย่างนั้นไปอีกนาน
เพราะคงไม่มีใครลุกไปปิดได้อีกแล้ว

.................................................................
.............................................
..........................
..............


You are the one , 오직 너만이 내 사랑
You are the sun , 따스히 감싸 온 미소
You are my love , 또 나 역시 그대만의 오직 단 한사람
언제까지나 곁에 있어요.

........................................................................

EnD~

วิ้วววววววววว คือไม่ได้ตั้งใจนะ
แต่มันแต่งไปอย่างนี้แล้ว หุหุ
ไว้จะเอาเรื่องใหม่มาลงนะค่ะ

enjoy~ค๊า บ๊ายบาย